Riefenstahl Nazi partisini övüyordu; Argo da CIA'i övüyor. Riefenstahl, Nazi savaş kışkırtıcılığını ve Yahudi nefretini güzel gösteriyordu; Argo da Siyonistlerin teşvik ettiği İslamofobi ve İranofobiyi doğal ve kaçınılmaz ve arzu edilir göstermeye çalışıyor.
Riefenstahl'ın filmleri, 70 milyon kişiyi öldüren 2. Dünya Savaşı'na giden kapıyı açtı.
Argo, İran savaşına ve yüz milyonlarca, hatta belki de milyarlarca kişiyi öldürebilecek 3. Dünya Savaşı'na kapı açmak için tasarlandı.
Argo'nun yapımcılarının hak ettiği tek ödül, insanlığa karşı suçtan hüküm giymektir. Bunun yerine, Hollywood'un Siyonist mafyası onlara yılın en iyi filmi ödülünü verdi. Akademinin üyeleri de Ben Affleck'in yanında savaş suçları davasından duruşma listesine eklenmelidir.
Fakat Affleck ve Hollywood çetesi sadece savaş suçlusu değildir. Onlar aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'ne ihanetten de suçludur.
Hollywood, görüldüğü gibi, gerçekten de %100 Yahudi yerleşim bölgesidir. Birkaç saygın istisna dışında, Hollywood'un sahibi olan ve onu yöneten ve ne tür filmlerin dünyaya hâkim olacağını belirleyen Yahudi milyarderler, İsrail'in İşgal Altındaki Filistin'deki soykırımının bağnaz destekçileridir. Onların filmleri “düşman propagandası” olarak görülmelidir – yalnızca Filistinliler ve onların destekçileri tarafından değil, Amerikan halkı tarafından da.
Neden? Çünkü İran'a karşı savaş - Zbigniew Brzezinski, Chuck Hagel ve tüm gerçek Amerikan stratejistlerinin çatılardan bağırdığı gibi - bir İsrail planıdır, Amerikan planı değil.
İsrailliler Amerika'yı kendi düşmanlarına karşı savaşlara sürüklemek istiyor. Ve İran, İsrail'in bir numaralı düşmanıdır.
İsrail'in İran'a olan gerçek sorunu, şu var olmayan nükleer silahlar değildir. (Hem CIA hem de Mossad bize İran'ın nükleer silah yapmadıklarının güvencesini verdi.) İsrail'in sorunu, İran hükümetinin Filistin direnişine çetin bir ideolojik ve maddi destek vermesidir.
Bu neden Amerika'nın sorunu?
Çünkü Amerika güçlü, hain bir İsrailli bir beşinci kol tarafından yönetiliyor. Yahudi, Siyonist yanlısı komedyen Bill Maher'in yakın zamanda kabul ettiği gibi, “Hükümetimizi İsrailliler kontrol ediyor.” 
Argo, İsrail işgali altındaki Hollywood'dan gelen bir düşman propagandası. Amerikalıların İranlıları düşman olarak görecek şekilde beynini yıkamak için yapılan ustaca bir saldırı. Argo, Amerikan bilincini İranlıların CIA tarafından yerleştirilmiş baş işkenceci Şah'ı devirdiği ve kötü yönetimle geçen on yılların ardından adalet aradığı 1979'ye geri götürmek istiyor. Bugün Amerika ve İran'ın iyi ilişkilere sahip olması gerektiği – ve İsrail ABD dış politikasını yönetiyor olmasa iyi ilişkilerinin olacağı – gerçeğini gizlemeye çalışıyor.
Argo'yu kısa süre önce iki hafta geçirdiğim İran'a giderken uçakta izledim. Film, İranlıları Amerikan kanını arzulayan, çatık kaşlı, sakallı fanatikler olarak betimliyor. Tahran'a vardığım zaman, İranlıların dost yanlısı, cana yakın, güler yüzlü, cömert ve kesinlikle Amerikalıları seven insanlar olduğunu görünce şaşırdım – aslında evet, pek de şaşırmadım. (Onlar, Amerikan halkı ile İsrail'in hâkim olduğu Amerikan hükümetinin politikaları arasında ayrım yapmakta zorlanmıyorlar.)
On dört gün boyunca nezaketleri, konukseverlikleri ve cömertliklerine rehin olduktan sonra söyleyebileceğim tek şey, pek yakında beni yine kaçırmalarını umuyor olduğum.
Amerikalıların çoğunun, ne yazık ki, İran'ı ziyaret etme olanağı bulunmuyor.
Eğer Bay Ortalama Amerikalı'yı bir Tahran uçağına koyup uçuş filmi olarak Argo'yu gösterseniz, muhtemelen panik atak geçirip acil çıkış kapısını açmak için tekmelemeye ve uçaktan kaçmaya çalışır. Bu elbette, tam olarak, Hollywod Siyonistlerinin Argo'yla yaratmak istediği tepki.
Belli bakımlardan Argo, hemen hemen bir zombi korku filmi gibi; burada Amerikalılar başkahraman, İranlılar ise etobur canavar zombiler. Argo'da, küçük Amerikalılar grubu Tahran'ın muhteşem Büyük Çarşı'sını ziyaret edip onların etini yiyip kanını içmek isteyen habis İranlılar tarafından çevrelendiği, sıkıştırıldığı ve tehdit edildiği zaman, aklıma gelen şey George Romero'nun korku klasiği, Dawn of the Dead (Ölülerin Şafağı) filmindeki alışveriş merkezindeki zombiler oldu.
Bu ayın başında Tahran'da bir çarşıyı ziyaret ettiğim zaman harika zaman geçirdim. Sahne canlı ve renkliydi. Satıcılar nazikti ve kendileriyle pazarlık yapmak eğlenceliydi. Belki dolarlarımı yiyip bozuk paralarımı içmek istiyor olabilirlerdi, ama öyle de olsa, bunu makul bir nezaketle yapıyorlardı. Herhangi bir zombi saldırısı yaşamadım.
Argo İran'ı, Amerikalılar için yaşayan bir cehennem olarak betimliyor. Fakat benim ve birlikte ziyaret ettiğimiz diğer Amerikalılar için, daha ziyade bir cennet gibiydi.
Amerikalılar İran'da çok az parayla yaşayabilirler. Siyonist banka gangsterlerinin kur savaşı sayesinde, İran riyalinin dolar karşısındaki değeri düştü. Bir kutu Coca-Cola veya bir çubuk şeker bir nickle [Amerikan bozuk parası] değerinde; bir gurme yemeği birkaç dolara yenilebilir ve her tür İran yapımı ürün kelepir fiyatlarla mevcut. (Yaptırımlar ithal ürünleri yasaklayıcı bir şekilde pahalı kıldığı için İranlılar her türlü ürünü giderek daha iyi yapıyor.)
Fakat İran'la ilgili en iyi şey, halkı. Bazı Ortadoğu ülkelerinde olduğu gibi yanınıza yaklaşan sahte rehberler ve dolandırıcılar yok. İranlılar, felsefi, siyasi veya dini inançları ne olursa olsun ağırbaşlı ve gerçekten dost yanlısı insanlar. Sömürgecilerin dayattığı şizofren kölelik/küskünlük kompleksinin üstesinden geldiler. İranlılar Amerikalılar dâhil Batılılarla, eşit insanlar olarak, doğal ve dostane şekilde ilişki kuruyorlar.
Ne zaman Amerikan hükümeti İran'a benzer bir dostluk ve eşitlik temelinde ilişki kuracak?
Kısa cevap: Amerikalılar Bill Maher'in yolunu izleyip İsrail hâkimiyetini ülkelerinden çıkardığı zaman.
Bu olduğu zaman, Argo'nun yapımcıları ve Amerikan medya ve eğlence endüstrisinin diğer İsrailli işgalcileri, Paraguay'dan iltica isteyebilir.
"Argo, Hollywood’un Kirli Anti-İran Oyununda Oscar Kazandı"
Siyasal analistler, En İyi Film Oscarı’nın İranofobik Argo filmine verilmesinin, Hollywood propagandasının Makyavelci manevralarının giderek ayrıntılandırılan bir emperyalist şema izlemesi nedeniyle uzun süredir öngörülebilir olduğunu söylüyor.
Kültür eleştirmeni Kim Nicolini, Ekim 2012'de yayınlanan bir makalede “Ben özellikle Obama Başkanlık seçimini kazanmayı başarabilirse bu filmin En İyi Film Oscarı ödülünü kazanacağına (her ne kadar kıyısından köşesinden de olsa “en iyi” hiçbir şeyi olmasa da) bahse girerim” diye yazmıştı.
Obama'nın ikinci defa seçilmesinden önce, “Argo, her şeyden önce, Hollywood tarafından, Başkanlık seçimine doğru giderken Obama yönetiminin muhafazakâr liberal politikalarını desteklemek için yaptığı bir muhafazakâr liberal propaganda unsurudur” diyordu.
Eleştirmen, “Aynı zamanda, solcular Kasım'da (2012) Obama'ya oy verirken savaşa da olur vermiş olacak şekilde, İran'a karşı Amerikan destekli bir İran savaşı için savaş çarklarını da hazırlıyor” diye belirtiyordu.
Ve Pazar günü Hollywood-Kaliforniya'daki Dolby Tiyatrosu'nda düzenlenen 85. Akademi Ödülleri töreninde ABD'nin First Lady'si Michelle Obama, Beyaz Saray'dan canlı olarak, Argo'nun En İyi Film Oscar'ını kazandığını açıkladı.
ABD'li film yapımcısı Ben Affleck'in yönettiği gerilim filmi, genel hatlarıyla eski CIA ajanı Tony Mendez'in 1979 İran İslam Devrimi sonrasında Tahran'daki ABD Büyükelçiliği'nin ele geçirilmesi sırasında altı Amerikalı diplomatın kurtarılmasına dair anlattığı varsayımsal hikâyeye dayanıyor.
ABD Büyükelçiliğini ele geçiren devrimci İranlı üniversite öğrencileri, büyükelçiliğin yeni doğan İslam Cumhuriyeti'ni yıkmaya çalışan bir casusluk merkezine dönüştüğüne inanıyorlardı.
Argo yalnızca İran'daki Kanada Büyükelçiliğinden 6 Amerikalının kurtarılması operasyonunu anlatıyor ve ABD Büyükelçiliği'nde 444 gün geçiren 53 Amerikalıdan bahsetmiyor.
Nicolini, hikayenin İran tarafını bütünüyle ihmal etmesi nedeniyle Argo'ya sert tepki gösteriyor ve “Film, olayların sterilize edilmiş bir versiyonu” diye belirtiyordu.
“Filmin tarihsel olaylar üzerindeki manipülasyonunda hakiki hiçbir şey yok” diyor ve filmi “saf siyasi propaganda” olarak tanımlıyordu.
Eleştirmen, “Ortadoğu'da ölen insanların (Amerikalılar, İranlılar, Iraklılar, Afganlar, vs.) düşünüldüğünde, neden Hollywood ve CIA tarafından kurtarılan 6 beyaz Amerikalı diplomata bu kadar dikkat etmeliyiz? Her gün katledilen ve işkence edilen ve bunları yaşamaya devam eden çok sayıda farklı kültürden başka insanlar ne olacak?” diye sorguluyordu.
Olayların Argo'daki versiyonunun en ihtilaflı yanlarından biri, kaçışta Kanada'nın rolüne dair, CIA-Kanada ortak gizli operasyonu olarak görülen şeyin çok hatalı bir dramatikleştirilmesi olarak görülüyor. 
Kanada'nın eski İran Büyükelçisi Ken Taylor filmi ağır bir şekilde eleştirdi ve “Eğlenceli taraf şu ki, Hollywood'daki senaryo yazarı (Chris Terrio) bahsettiği şey hakkında hiçbir fikre sahip değil” dedi.
Argo'nun Kanada'nın kayda değer düzeydeki müdahale ölçeğini önemsiz gibi gösterdiğini söyledi.
Taylor, Argo'yu, İran halkının “siyah ve beyaz” olarak betimlenmesi ve imal edilmiş sahneler de dâhil olmak üzere bir dizi yaratıcı saygısızlığı birleştirmekle eleştiriyor ve Argo'nun “insanları kesinlikle doğru olmayan bir şekilde karakterize ettiğini” ekliyor.
Eski Kanada temsilcisi, Argo'nun “bir düzeyde adalet arayan” İran toplumunun “daha geleneksel” ve “daha az misafirperver tarafını” betimlemediğini savundu.
Siyasal analistler, Argo'nun, ABD'nin dünya çapında İranofobiyi teşvik etmek için propaganda aygıtındaki tüm araçları içeren kapsamlı şemasını ortaya çıkardığını söylüyor.
İranlı akademisyen İsmail Selami, Kasım 2012'de Press TV internet sitesindeki bir makalesinde “Argo, Hollywoodizm'in çok kötü bir örneği. Gerçekte, yalnızca ABD'de değil, dünyanın geri kalanını da da İranofobiyi kışkırtma amaçlı bir diğer girişimi” diye yazmıştı.
“Son yıllarda İranofobi, izleyicileri manipüle etmede daha güçlü bir etkisi olduğu tartışmasız olan sinema da dâhil olmak üzere geniş bir medya alanını kuşatmaya başladı” dedi.
Analist ayrıca Argo'nun yönetmenine İran toplumunu “basmakalıp ve karikatürize bir bakışla” betimlediği için sert tepki gösterdi ve Affeck'in İran'ın “adetleri ve gelenekleri” ile bilinçli olarak alay etmeye çalıştığını belirtti.
1979'da ABD Büyükelçiliği'ni ele geçiren öğrencilerin sözcülerinden olan, bugünün üst düzey İranlı yetkililerinden Masume Ebtekar, Press TV'ye verdiği bir röportajda başlangıçta filmin olayları dengeli bir şekilde sunacağını düşündüğünü, fakat filmi gördükten sonra bunun olayı gerçek haliyle yansıtmadığını gördüğünü söyledi.
Ebtekar, “Amerikan Büyükelçiliği'ni ele geçiren grup, genç, son derece düzenli ve hayli onurlu bir grup erkek ve kadından oluşuyordu… Argo'da gördüğünüz sahneler bütünüyle yanlış” dedi.
İranlı film eleştirmeni Mesud Furutan Press TV'ye, Argo'nun “politik motivasyonlu” olduğunu söyledi ve “Teknik bakımdan film iyi yapılmış, ama hikâye gerçek değil. Hikâye sipariş üzerine yapılmış ve nerede bitmesi gerektiğini görebiliyorsunuz. Film, politik motivasyonlu bir film” dedi.
19 Ocak 1981'de ABD ve İran arasında imzalanan Cezayir Anlaşması Amerikan diplomatların serbest bırakılmasını sağlamıştı. Birkaç gün sonra 53 Amerikalı Tahran'da serbest bırakıldı ve dakikalar sonra eski ABD Başkanı yemin ederek görevine başladı.
Bununla birlikte siyasi gözlemciler, ABD'nin her zaman Cezayir Anlaşması'nı kamuoyundan saklamaya çalıştığını ve Argo'nun da bu anlaşmalardan bahsetmemesinin sürpriz olmadığını belirtiyorlar.
Dr. Kevin Barrett
Press TV
Çev: Selim Sezer
medyasafak.com
